و خورشيد هم گرفتار اعمال سياه انسان‌ها شده است . حالت آرامش و سكونت نفس از ويژگى اوليا و صالحان الهى است كه خويشتن را از مركز طوفان شهوات و تعلقات نفسانى دور نگه مىدارند . رهپويان راه حق تا از دايرهء نفس كه مركز گردباد درگيرى و تضاد و غيربينىهاست بيرون نرود و به كانون نفس مطمئنه كه محل نسيم و نفحات فرح بخش قرب و وصل به حق است ، نرسد . نهاد پرتلاطم او هيچ گاه به آرامش درونى و راستين نخواهد رسيد ، نه خود آرام مىگيرد و نه مايهء آرامش ديگران است و نه پناهگاهى براى برپايى عدالت و يارى ستمديدگان و نيازمندان ، بلكه به عكس ، مايهء وحشت و ترس و ناامنى در وجود خود و جامعه خواهد بود . انسان وقتى حكايات پيامبران را در تاريخ و قرآن مجيد بررسى مىكند ، مىفهمد آنان چه بسيار در فضاى ناامنى قرار مىگرفته‌اند ولى استقامت نشان مىدادند تا دشمنان احساس رضايت و برترى نكنند ؛ مانند حضرت ابراهيم عليه السلام كه گرفتار قوم نمروديان شد و براى مجازات او كوهى از هيزم گرد آوردند و آتش هولناكى برافروختند ، زبانش از ذكر خدا بازنايستاد و يك لحظه نهراسيد ، خليل خدا و همه انبياى الهى ، امن و امان را در اطاعت حق مىدانستند پس به اذن الهى به درون آتش انداخته شد ولى چون نسيم رحمت خداوند او را در برگرفت به گلستان نجات تبديل شد و همه نمروديان از رويارويى با رسول خدا نااميد شدند . ابراهيم عافيت را در ورود به آتش آزمون پروردگار يافت نه تمناى گذشت و عفو از بارگاه طاغوتيان ؛ زيرا اگر چنين بود و او لحظه‌اى درنگ مىكرد در آتش غضب حق مىسوخت . بندگان مخلص خدا آزاد مردانى هستند كه وجود آنان به هيچ چيزى غيرخدا پيوند نخورده است ، آنان نه به موجود ديگرى طمع دارند و نه از او هراسانند و نه بيگانه را مؤثّر مىدانند و نه به منافع شخصى خويش مىانديشند ، بلكه در ذهن آنان